Endonezya Devrimi

Endonezya Devrimi

Bundan 35 yıl önce, 1965’te Endonezya Komünist Partisi (PKI), üç buçuk milyon üyesi ile dünyanın en büyük devrimci partisiydi. Fakat altı ay gibi kısa bir süre içinde, neredeyse hiçbir direniş göstermeden tamamen çöktü, yarım milyon ile bir milyon arasında üyesi birkaç hafta içinde katledildi. Bütün dünya emek hareketini derinden sarsan haberi dünya basını “Marksizm öldü” diye veriyordu.

15 Mayıs 1998’de Jakarta sokakları adeta bir savaş alanıydı: 5 binden fazla bina, 500 büyük banka şubesi, büyük süpermarketler, dev alışveriş merkezleri tahrip olmuş, talan edilmişti. Olayların büyümesi üzerine Suharto Kahire’deki G-15 Zirvesi’ni yarıda bırakarak Endonezya’ya döndü. Gösteriler aralıksız sürdü.

21 Mayıs’ta Suharto nihayet istifa etmek zorunda kaldı. Kitlesel eylemin gücü 33 yıllık kanlı bir diktatörü devirdi. Diktatör düşmüş, ama iktidar değişmemişti.

Endonezya’da patlak veren devrim, can alıcı teorik meseleleri de yeniden gündeme getirdi. Bir devrimin zafere ulaşmasının önkoşulları nelerdir? Devrim ve karşı devrim arasındaki dengede zaferi belirleyecek olan nedir? Devrimci partinin sendikalarda oynadığı rol nedir? İşçi sınıfı kapitalistlere ve burjuva entelektüellerine karşı nasıl bir tavır almalıdır?

Kitap, bu can alıcı konular üzerine, Marksist geleneğin dayandığı deneyimlere de yer vermekte.

No comments yet.

Bir cevap yazın